savaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
savaş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Şubat 2010 Salı

İRAN

İran Batı'nın tüm tehditlerine karşın uranyum zenginleştirme programına devam ediyor.
Nereden bakarsanız bakın bu, İran'ın da artık bir nükleer güç olduğunu gösterir.
Amerika ve Batı dünyası bundan rahatsız doğal olarak; çünkü İran'daki gelişmeler şu anlama geliyor gerçekten de: Dünyada güç dengeleri büyük bir değişim gösteriyor.
Yüzyıllarca gücü elinde bulunduran Batı, 2008 kriziyle önce ekonomik gücünü paylaşmak zorunda kaldı (G-8 zirvesinin dışında bir de G-20 zirvesinin ortaya çıkması bunu göstermiyor mu?), şimdi de dünyayı hizaya getirmek için daima elinde bulunmuş olan nükleer gücü başkaları da üretmeye başladı.
Bir ülkenin nükleer gücünü kullanma ihtimalini düşünmek bile korkunç.
Hatta bu insanlık dışı bir bir şeydir.
Ancak İran'ı bu hale getiren aslında Batı'nın ta kendisi.
Sen bütün dünyayı kendi himayene almaya kalkarsan, bunu kabul etmeyen bazıları da korunma refleksiyle silahlanır.
İran'ın ufak tefek karizmatik lideri Ahmedinecad, uranyum zenginleştirmeyi tıp alanında kullanacaklarını söylese de, bilindiği üzere Batılıların ön yargılarını kırmak her zaman zordur.
Bunu ABD benzer bahanelerle Irak'ın altını üstüne getirirken görmüştük.
Şimdi ne olacak?
İran'a askeri müdahale çok zor görünüyor.
Çünkü, artık ABD'nin tüm dünyayı yanına alması imkansız.
Ortada bir dünya gücü olan Çin gerçeği var.
Ruslar'da soğuk savaşın sonundaki tutukluklarını üzerlerinden attılar ve öyle ya da böyle tekrar bir güç olma yolundalar.
Latin Amerika'nın eski 'muz cumhuriyetleri'n de ise esen sosyalist rüzgarlar sonucunda buralarda Sam Amca'nın elinden kayıp gitti.
Sonuç?
Dünyanın soğuk savaş sonrasında kapıldığı 'tek kutuplu dünya' düşüncesinin bir masal olduğu ortaya çıkıyor.
Çünkü tek kutuplu değil 'çok kutuplu' bir dünyaya gidişat var.
İran'a uyarıların sertleşmesi konusuna gelince...
Birileri önce kendi pisliklerini temizlemeli ki, diğerlerinin gözünde mantıklı olabilsin; öyle değil mi?

24 Mart 2009 Salı

21.YÜZYILIN ŞİFRESİ:ŞİDDET VE PARANOYA

Birkaç yüzyıl önce hümanizmi kurmuş olan insanoğlu (yada sadece kuranlar), 21.yüzyılın en belirleyici unsurlarının şiddet ve terör olacağını tahmin edemezdi herhalde.
Bir önceki yüzyıl nasıl devletlerin ve halkların birbirini ezdiği bir savaşlar çağı ise, yüzyılımız bireysel terörizmin, küçük radikal grupların vahşet eylemlerinin ve dünyamız genelinde ortaya çıkan bir şiddet paranoyasının yüzyılı.

Yeni yüzyılın henüz başlarında, suç: şiddet ve vahşet, ceza: şiddet paranoyası ve tüyler ürpertici bir tedirginlik olmuştur.

20.yüzyıl ‘korku çağı’ olarak bilinir. Şimdi bu korku iyice karmaşıklaşmış durumda. Eskiden tehlikenin nereden geleceği bilinirdi; Hitler ve Mussolini’nin neler yapabilecekleri daha birkaç yıl öncesinden biliniyordu sözgelimi. Şimdi ise bir muamma var. Değişmeyen tek şey şu: insanlık hala korkuyor: savaşlardan, terörden, kafayı üşütüp bir alışveriş merkezinde bomba patlatma ihtimali olan insanlardan, hiç nedensiz yere seri cinayetler işleyen zır delilerden ve en çokta kendinden!

Herkesin her şey olabileceği, olabileceğine ihtimal olduğu ve bunun kimseyi şaşırtmayacağı böyle bir dönem görmemişti yerküre.

Oysa insanoğlunun ideali devamlı ileri gitmek, barış içinde yaşamaktır, ya da öyle olmalıdır. Kimse savaşlar olsun, terör yüzünden insanlar birbirini öldürsün istemez. Hayır! Salt insanın bir suçu yoktur bu konuda. Suçlu, şiddeti özendiren, üstelik bunu eyleme geçiren devletler ve onların politikaları, terör örgütleri ve şiddetten kendi cebini doldurmak gibi bir çıkarı olan uluslararası para babalarıdır.

Saf haliyle insanın, şiddete eğilimli olduğuna dair bilimsel bir kanıt yoktur. Şiddet genetikle de alakalı değildir; bunlar öğrenilen, tecrübe edilen şeylerdir. Kimse anasının karnından terörist, militan, cani vb… doğmaz.

Ve şiddet olgusu insanların iliklerine öyle bir işlemiştir ki, sonunda herkeste ölçüsü farklı olsa da, korkutucu bir paranoya baş göstermiştir. Dünya genelinde büyük kentlerdeki insanlar için, örneğin, bir yerlerde ansızın bir bomba patlama ihtimalinin bulunmasını bilip, evden bile çıkamayacak bir hale gelmek, çağımızın tipik bir davranışıdır. Bununla birlikte kişinin kendini daha güvende hissetme ihtiyacı öyle boyutlara ulaşmış durumda ki, güvenlik sorunu yeme içme gibi insanın öncelikli ve zorunlu ihtiyaçlarından birine dönüşmüştür. Oysa barış içinde yaşayan bir dünyada güvenliğe dair endişelerin olmaması gerekiyordu.

Şiddetin kaynağını, aslında gene büyük güçlerce yaratılmış ve beslenmiş olan radikal örgütlerde arayanlar şunu da düşünmeli: hümanizmi kuranların kendi miraslarına sahip çıkmaması da, dünyamızın bu hale gelmesinde çok etkili olmuştur. Yalan mı?